Religia i duchowość rdzennych mieszkańców Kanady

definicja

nie ma definitywnej i nadrzędnej „religii rdzennej.”Wierzenia duchowe są bardzo zróżnicowane, podobnie jak praktyki kulturowe współczesnych rdzennych mieszkańców Kanady.Istnieją jednak podobieństwa między rdzennymi tradycjami duchowymi, w tym obecność opowieści o stworzeniu, rola oszustów lub istot nadprzyrodzonych w folklorze i znaczenie świętych organizacji. Ponadto tradycyjne sposoby życia często przeplatają się z religią i duchowością. Działania takie jak polowanie, przynależność do klanu i inne aspekty codziennego życia często mogą być nasycone duchowym znaczeniem. Ten artykuł jest próbą omówienia szeroko podobnych tematów i praktyk, ale w żadnym wypadku nie jest wyczerpujący ani autorytatywny. Bardziej szczegółowe informacje można znaleźć poprzez dalsze czytanie lub wskazówki starszych społeczności.

historie o stworzeniu

historie o stworzeniu opisują początki kosmosu i powiązania jego elementów. Wśród tych opowieści jest to, co uczeni często określają jako ” mit nurka Ziemi.”Jest to opowieść, w której wielki duch lub Bohater Kultury nurkuje lub nakazuje zwierzętom zanurzyć się w pierwotnej wodzie, aby przywrócić błoto, z którego ukształtowana jest ziemia. W niektórych wersjach opowieści Ziemia powstaje na grzbiecie żółwia; Turtle Isljest popularną nazwą używaną przez niektóre ludy tubylcze dla Ziemi Ameryki Północnej.

historie stworzenia opowiadają również o pochodzeniu księżyca, słońca, gwiazd i ludzi. Te opowieści mogą działać jako historie i / lub lekcje o środowisku, niebios i relacji człowieka do świata i do siebie nawzajem. W wielu z tych opowieści tricksterzy i transformerzy — istoty o nadludzkich mocach — często odgrywają aktywną rolę, ponieważ pomagają tworzyć świat, jaki znamy, i kierować ludzkością.

Tricksterzy, Transformersi i bohaterowie Kultury

Tricksterzy przybierają różne formy w kulturach tubylczych. Mogą to być mężczyźni lub kobiety, głupi lub pomocny, bohater lub awanturnik, pół-człowiek-pół-duch, stary lub Młody, duch, człowiek lub zwierzę, w zależności od obszaru i konkretnego narodu. Niektóre przykłady tricksterów to Kojot (Irokez), Nanabush lub Nanabozo (Ojibwe) i Kruk (Haida,Tsimshian, Tlingit, Inuit i Nisga ’ a).

transformatory lub zmiennokształtne są istotami, które mogą zmieniać kształt, od człowieka do zwierzęcia do obiektu nieożywionego. Jednym z przykładów transformaty jest Glooscap ludów Mi ’ kmaq, Wolastoqiyik, Abenaki i Algonquian. Glooscap stworzył słońce, księżyc, ryby, zwierzęta i ludzi,podczas gdy jego brat Malsum (inny transformer) stworzył węże, góry, doliny i wszystko inne, co uważał za utrudniające życie ludziom.

do folkloru rdzennego zalicza się także bohaterów Kultury, wybitnych postaci w wierzeniach duchowych danego narodu. W niektórych opowieściach istoty te wyruszają w niebezpieczną podróż do królestwa umarłych, aby sprowadzić zmarłego ukochanego. Opowieści te zawierają szczegółową charakterystykę krainy umarłych i są ważne dla zrozumienia różnorodnych zjawisk, takich jak koncepcje duszy i wiele aspektów szamanizmu. (Zobacz też szaman.)

instytucje i praktyki religijne

różne narody rdzenne mają swoje własne instytucje religijne i święte praktyki. Wiele nizinnych ludów tubylczych uczestniczy w tańcu słońca, podczas gdy wybrzeża Salishpeoples zazwyczaj angażują się w święte zimowe ceremonie. Haudenosaunee świętują ceremonię zielonej kukurydzy, a niektórzy podążają za społeczeństwem fałszywej twarzy.Wśród Ojibwe Midewiwin jest duchowym społeczeństwem i istotną częścią światopoglądu Anishinaabe.Wiązki lekarskie — przedmioty rytualne specyficzne dla osoby je noszącej – są powszechne wśród tradycji duchowych różnych ludów tubylczych, w tym Siksiki, Cree i Ojibwe.

historie instytucji opowiadają o początkach tych praktyk kulturowych. Opowieści rytualne, z drugiej strony, służą jako szczegółowe teksty do realizacji instytucji, ceremonii i rytuałów. Płodność, narodziny, inicjacja i obrzędy śmierci są często wyraźnie zawarte w tradycjach duchowych. Można również opisać występy szamańskie. Takie ceremonie są często poprzedzone surowymi obrzędami oczyszczenia, takimi jak Łaźnie potowe lub kąpiele (wspólne dla ludów Salish, Siksika i wschodniego lasu), post i abstynencja seksualna. Ucztowanie jest również wspólną cechą tych ceremonii.

Wielki Duch i światopogląd

wiele ludów tubylczych podpisuje się pod ideą Stwórcy, Wielkiego Ducha lub Wielkiej Tajemnicy — mocy lub istoty, która stworzyła świat i wszystko w nim. Istoty te są często opisywane jako dobre lub o dobrych intencjach, choć niebezpieczne, jeśli są traktowane nieostrożnie lub z brakiem szacunku.

wielka moc duchowa znajduje się również w duchach wszystkich żywych istot, zjawisk naturalnych i rytualnie znaczących miejscach. Ogólnie rzecz biorąc, nadprzyrodzona tajemnica lub moc nazywana jest Orendą przez Haudenosaunee, Wakan przez Dakotów i Manitou przez ludy Algonkijskie. Ta moc jest własnością duchów, ale także Transformerów, oszustów, bohaterów kultury lub innych postaci duchowych, a także szamanów, proroków i wykonawców ceremonialnych. Przedmioty rytualne, takie jak kalumet, grzechotki, Bębny, maski,koła lekarskie, wiązki lekarskie i sanktuaria rytualne są wypełnione duchową mocą.

różne historie rdzennych mieszkańców opowiadają o kontaktach między ludźmi a światem zewnętrznym. Ceremonialnie, kolumny dymu, Centralne słupy domu lub centralny biegun słońca Dancelodge reprezentują takie połączenia. Wiele narodów mówi o pierwotnym morzu lub wielkiej powodzi. Ludy Północno-Zachodniego Wybrzeża,takie jak Kwakwaka ’ wakw, dzielą rok na dwie główne Pory roku: czas letni i czas zimowy, w którym odbywa się większość ceremonii religijnych. Historycznie Towarzystwa rolnicze, takie jak Haudenosaunee, mają kalendarze obrzędowe zorganizowane wokół czasów zbiorów różnych roślin spożywczych, z ceremonią odnowy życia zwykle odbywającą się w środku zimy.

kluczowym pojęciem wielu społeczeństw jest pojęcie strażników. Na przykład wśród Abenaków Niedźwiedź jest uważany za jednego z sześciu strażników kierunkowych (zachodnich), reprezentujących odwagę, siłę fizyczną i męstwo. Wśród Inuitów bogini morza Sedna jest strażnikiem morskich ssaków i kontroluje, kiedy stada są dostępne do polowania. Szamani mogą odwiedzać Sednę i namawiać ją do uwolnienia zwierząt, naprawiając poprzednie krzywdy lub składając ofiary.

szamani

szamani są najbardziej godnymi uwagi spośród wielu postaci religijnych obecnych w tradycyjnej, rdzennej religii. Działają jako uzdrowiciele, prorocy, wróżbici i opiekunowie religijności i często są urzędnikami podczas ceremonii religijnych. W niektórych społeczeństwach wszystkie te funkcje są wykonywane przez tę samą osobę; w innych szamani są specjalistami. Praktycy uzdrawiania mogą należeć do różnych zakonów, takich jak Midewiwinor Great Medicine Society of the Ojibwe, podczas gdy inne grupy miały tajne stowarzyszenia, takie jak Kwakwaka ’ wakwand Siksika. Członkowie takich towarzystw niekoniecznie byli szamanami, ale praktykowali ceremonie i rytuały religijne.

szamani byli związani z mocami ogólnie uważanymi za korzystne dla społeczności, ale wierzono, że w niektórych przypadkach używają swoich mocy do czarów. Szamani-prorocy i wróżbici zajmowali się przewidywaniem wyniku polowania, przenoszeniem utraconych przedmiotów i określaniem przyczyn niezadowolenia i złej woli społeczności. Siksika, Cree, Ojibwe i innespołeczeństwa miały wróżbitów, którzy swoje proroctwa (być może w Stanach transu) przedstawiali w dramatycznej ceremonii namiotu wstrząsającego. Szamani w tych społeczeństwach byli kustoszami sacredmedycznych wiązek zawierających przedmioty i materiały obdarzone wielką tajemnicą i mocą. Innushamans przewidział szlaki gry, paląc łopatkę Karibu, a następnie odczytując pęknięcia i szczeliny utworzone przez ogień.

jako uzdrowiciele, szamani zazwyczaj uznawali naturalne przyczyny wielu chorób, zwłaszcza fizycznie uleczalnych; inne choroby powszechnie uważano za wynik wtargnięcia do ciała przedmiotów umieszczonych tam przez czarowników. Leczenie takich chorób przez szamana-uzdrowiciela było podyktowane przez jego ducha opiekuńczego, ale zwykle polegało na rytualnym wysysaniu czynnika chorobotwórczego z ciała, szczotkowaniu go ptaszkiem lub wyciąganiu go dramatycznymi gestami. Choroba może również wynikać z „utraty ducha” – utraty duszy i/lub mocy ducha opiekuńczego. Działanie szamana-uzdrowiciela było następnie skierowane na odzyskanie ducha pacjenta i ponowne wprowadzenie go do ciała.

Guardian Spirit i Vision Quests

Vision quests (czasami określane jako Guardian spirit quests) kiedyś miały miejsce w większości rdzennych kultur w Kanadzie; przeszły odrodzenie w wielu społecznościach.Samce, zwłaszcza w okresie dojrzewania, ale także w innych okresach życia, odbywają dłuższe pobyty w Odległych obszarach podczas postu, modlitwy i oczyszczania się przez mycie w strumieniach i basenach. Celem jest poszukiwanie wizji lub rzeczywistego spotkania z opiekunem — bardzo często zwierzęciem, ale być może postacią mitologiczną. Uważa się, że kontakt z duchem opiekuna sprawia, że jednostka jest zdrowa, dostatnia i odnosi sukcesy, szczególnie w polowaniach i połowach.

indywidualny cel wyprawy jest również obecny we wspólnym celebrowaniu wydarzeń życiowych. Wśród tych rytuałów są ceremonie przy narodzinach lub nadaniu imienia, w okresie dojrzewania, małżeństwa i śmierci, z których wszystkie zwykle towarzyszą jakiejś uroczystości. Uroczystości z życia, choć Indywidualne, miały pewien poziom integracji społecznej. Na przykład XVII-wieczny Huron-WendatFeast Of The Dead mógł zawierać cechy zarówno sezonowych, jak i kryzysowych rytuałów życiowych.

wpływy europejskie i chrześcijańskie

kontakt z europejskimi systemami religijnymi — poprzez osadników, misjonarzy, sponsorowane przez Kościół i rząd szkoły mieszkalne oraz bezpośrednią i pośrednią politykę rządu – przyniósł zmiany we wszystkich rdzennych formach religijnych.

na terenach, gdzie trwały kontakt nastąpił stosunkowo wcześnie — w XVI i XVII wieku — wiele rdzennych ludów zostało ochrzczonych na katolicyzm przez francuskich misjonarzy.Na przykład Mi ’ kmaqowie rozpoczęli konwersję na poddanych Watykanu po nawróceniu Wielkiego wodza w 1610 roku. Religia Mi 'kmaq zawiera wiele tradycyjnych elementów w połączeniu z chrześcijaństwem, nawet flaga Wielkiego Soboru Mi’ kmaq posiada duży krzyż.

adaptacja chrześcijaństwa do rodzimej duchowości jest widoczna w kolędach Huron — kolędach napisanych rzekomo dla jezuickiego misjonarza Jeana de Brébeufa z Huron-Wendatby w XVII wieku. Utwór łączy rodzime wyobrażenia iythologię-w tym Kitchi Manitou-z chrześcijańską historią Narodzenia. Mędrcy niosący dary stają się wielkimi wodzami noszącymi skóry, a żłóbek staje się lożą brzozową. Historie świętych i Jezusa bardzo przypominały znanych bohaterów Kultury i były chętnie adaptowane w wielu tubylczych społecznościach.

małżeństwo międzyludzkie było bardziej dosłownym połączeniem tradycji religijnych i duchowych, a praktyki religijne Métis zazwyczaj łączą tradycyjną duchowość z protestanckimi zwyczajami katolickimi. Niektóre unikalne systemy wierzeń łączą tradycyjne formy tubylcze z europejskimi obrzędami, takimi jak religia Szejkerów z Wybrzeża Salisharea.

przystosowanie się do europejskiej religii i sposobu życia nie było płynne lub bez konsekwencji. Podczas gdy niektóre ludy tubylcze odrzuciły wczesne próby konwersji, pokolenia ucierpiały w wyniku destrukcyjnej polityki rządowej, takiej jak szkoły mieszkalne i zakazanie potlatch i Tańca Słońca pod aktyną indyjską w 1885 roku.

niektóre pierwsze narody odrzuciły formy europejskie i zwróciły się ku tradycyjnej duchowości, aby ożywić wcześniejsze praktyki religijne i wierzenia (np. Religia Haudenosauneehandsome Lake). Inne ruchy religijne radykalnie sprzeciwiały się formom Europejskim, takim jak XIX-wieczny Taniec duchów Dakoty i inne społeczności równin.

przepaść między narodami chrześcijańskimi i Niechrześcijańskimi pozostaje kwestią napięć. W 2011 roku, Cree First Nation of Oujé-Bougoumou, na czele Rady Wszechchrześcijańskiej, zakazał alloxpressions rdzennej duchowości, w tym loże potu, co spowodowało rozłam i podział wewnątrz Wspólnoty. W 2015 roku poinformowano, że Ouje-Bougoumou zorganizowało pierwszą imprezę powwow, rodzaj spotkania, do którego w przeszłości nie zachęcano.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.